Wat ik me namelijk erg afvroeg was, waarom het zo is, dat ik van mezelf dit beeld heb. Door dat beeld, handel ik er ook naar, terwijl dat gezien mijn omgang met andere mensen, geen enkele voet in de realiteit heeft. Mijn openheid en onbevooroordeeld zijn en mijn consistentie  - ik speel niet langer rollen en ik draag niet langer maskers, maar wordt wel bekeken als bepaalde rol of functie binnen de MATRIX -, in mijn doen en laten, maakt dat ik een allemans ‘vriend’ ben. En toch is er bij de eerste keer ergens binnen gaan of een eerste ontmoeting altijd een stukje onzekerheid, angst, twijfel (en dat in combinatie).

In sommige gevallen kan ik dat goed plaatsen. Hoewel ik mijn maskers heb afgelegd, ontkom ik er niet aan dat een deel van mijn multidimensionale wezen, mijn aardse ego persoonlijkheid is. Hoewel ik er voor kan kiezen wel of niet naar deze ego persoonlijkheid te luisteren, zal ik er binnen de huidige realiteit, nooit vrij van zijn. Als je uitgaat van de aarde als leerschool – of gewoon wanneer je er het principe van, van ‘fouten’ leren, op nahoudt -, is het een cruciaal onderdeel geweest om te komen tot bewustwording. Eén van de lessen is in mijn ‘waarheid’, dat we leren dat een samenleving gebaseerd op beperking, destructie en illusie (leugens eigenlijk) die voortkomt uit de wet van het eigenbelang, geen bestaansrecht heeft. Met deze lessen staan de kranten vol en wordt je in de journaals overspoeld, maar dan wel op zo’n manier dat je er murw en moedeloos van zou worden.

Over een samenleving gebaseerd op vrijheid, creatie, openheid en transparantie (werkelijkheid / waarheid), die voortkomt uit gezamenlijke belangen en die alle bestaans- en geboorterechten van alle aardbewoners garandeert, hoor je erg weinig. We lijken niet veel te leren van onze ‘fouten’ en in plaats van er naar te kijken, nemen we een rol binnen de MATRIX op ons en gaan de gevolgen bestrijden. Dat het daarmee de volgende keer weer hetzelfde liedje is, praten we vanuit de ego persoonlijkheid gewoon goed.

Daarmee lijkt een kader gezet. Mensen interpreteren bovenstaande namelijk al snel als een aanval op henzelf. Hoewel ik het niet zo bedoel, kan ik me dat wel voorstellen. Wanneer ik dit lees als zijnde mijn ego persoonlijkheid en (puur) kijk naar mijn eigenbelang, zou ik er ook anders over denken. Maar dat is nou iets wat ik mijn hele leven nooit heb gezien als het uitgangspunt. Het gezamenlijke belang is namelijk uiteindelijk ook mijn eigenbelang. Binnen het gehele MATRIX systeem – dus ook waar het machthebbers betreft -, gaat dit op. Ook machthebbers zijn verblind door het geld, de macht de status en de bijbehorende schijnzekerheid die de MATRIX hen daarin biedt. Ze spelen een rol en hebben die verward met hun Zijn als zielenwezen. De ego persoonlijkheid heeft – zoals bij zo velen -, een overname gedaan.

En daarmee kom ik op het onderwerp waarmee ik dit artikel begon. Hoewel ik mezelf beschrijf als argwanend of achterdochtig, merk ik dat dat alleen opgaat, wanneer ik contact heb met rollen, functies, maar ook instanties en instellingen. Hoewel ik het ontmoeten van andere multidimensionale zielenwezens ook wel spannend vind, is dat op een enthousiaste, positieve manier. Alleen en nu komt het. Veel meer dan eens dacht/denk ik te maken te hebben met een ander zielenwezen, maar bleek/blijk ik uiteindelijk toch een functie of rol tegenover me te hebben (gehad). Mijn ervaringen gedurende mijn leven zijn daarbij dat met rollen en functies – omdat hun referentiekader het disfunctionele MATRIX systeem is en niet hun mens / zielenwezen Zijn -, weinig te bespreken valt. In plaats van na te denken en mee te denken, refereren zij aan de MATRIX systemen, waarachter ze zich verschuilen.

Aan dat soort contacten – die altijd bevooroordeeld zijn en ‘anders’ in de regel afkeuren -, heb ik hekel. Daar voel ik me erg onprettig bij. Het is alsof je praat met een robot. Mijn ego persoonlijkheid wordt er vervolgens weer  ‘kwaad over’ en voordat je het weet heb je de poppen aan het dansen. Gelukkig – want ik voel me er een stuk gelukkiger bij -, lukt het me steeds beter die ego persoonlijkheid zijn schreeuwwerk te laten doen, maar er niet meer naar te luisteren.

Veel van deze ego persoonlijkheden hebben zich ten opzichte van het multidimensionale zielenwezen wat de mens is, zo belangrijk gemaakt, dat het voor mensen lijkt alsof hun leven er van afhangt. Het gaat zover dat commentaar op het MATRIX systeem – waarvan de ego persoonlijkheid deel uitmaakt en waar het zielenwezen (na influistering door het ego) denkt belangen in te hebben -, door de ego persoonlijkheid wordt gezien als een aanval op zichzelf. Hierdoor zijn, in de verdediging schieten, boos worden en afwijzen van de boodschapper, veel voorkomende reacties van zo’n ego persoonlijkheid.

Mensen hebben gewoonweg niet in de gaten dat zij op hun werk een functie vervullen en rollen spelen, maar dat veel mensen ook in de rest van hun leven een rol spelen, zonder ooit hun werkelijke Zijn ooit te ontdekken. Voor mensen die deze inconsistentie tussen het zielenwezen en de ego persoonlijkheid die de baas speelt zien – waarvan ik er één ben -, is dat lastig. Eerlijk gezegd kun je er niets mee. Gesprekken met ego persoonlijkheden zijn niet meer dan een tijdverdrijf. Ook wanneer mensen vanuit die ego persoonlijkheid hulp zoeken en krijgen (van een ego persoonlijkheid die de rol van hulpverlener verricht) lost dat doorgaans niets fundamenteels op.

De moeite die ik heb met dat concept ven rollen en functies – omdat ik ze zie als nep en onderdeel van de MATRIX illusie , maakt het verbinden er niet makkelijker op. Temeer omdat je nooit zeker weet of iemand die je als zielenwezen benaderd, je daadwerkelijk als zielenwezen benaderd of dat het gaat om een ego persoonlijkheid die vanuit een rol als zielenwezen, probeert iets van je gedaan te krijgen. En dan kom je in het domein van de intuïtie en het aanvoelen en begeef je je – in de ogen van velen -, op glad ijs.

Door schade en schande wijs geworden kan ik – sprekende uit mijn eigen ervaringen -, inmiddels wel stellen dat er zeer geraffineerde ego persoonlijkheden zijn die haast niet van het multidimensionaal zielenwezen te onderscheiden zijn. Aan de andere kant is het zo dat wanneer je weer wat meer op je intuïtie vertrouwt – niet als enige referentie, omdat de deur naar manipulatie en beïnvloeding dan wagenwijd open staat -, het voor jezelf vaak klip en klaar is hoe de vork in de steel zit. Mensen die dit verhaal herkennen, herkennen vast ook dat je ondanks een slecht voorgevoel, ‘het voordeel van de twijfel geeft’, om daarna jezelf om vergeving te vragen voor het niet luisteren naar je intuïtie. Waarmee niet is gezegd dat het ook wel eens ‘verkeerd’ uit kan pakken en je iemands zielenwezen, verwart met een ego persoonlijkheid.

Al denkend en voelend realiseerde ik me iets waar ik nog nooit zo over had nagedacht, maar wat hier duidelijk mee te maken heeft. De mensen die je kent als multidimensionaal zielenwezen, maar die zo af en toe ook een rol spelen ten opzichte van jou. Of de mensen van wie je ego persoonlijkheid goed kent en die zo af en toe ineens het multidimensionaal zielenwezen er achter laat zien. Als voorbeeld: Je bent blijven plakken op een feest of in de kroeg en je raakt in gesprek met iemand die je vaag kent. Het gesprek loopt soepel, je spreekt over de dingen des levens (het is immers al laat ;-) ) en je blijkt nogal wat raakvlakken te hebben. Een week later kom je in dezelfde kroeg of je komt die persoon op een andere plek tegen. Je loopt er op af en er kan net een groet vanaf. Een gesprek – al zou het over voetbal gaan -, zit er niet in.

Hoewel ik het al zo vaak heb meegemaakt dat ik aanneem dat het normaal is, blijf ik het een vreemd fenomeen vinden. En hoewel ik in het voorbeeld spreek over een situatie waarbij bijvoorbeeld alcohol in het spel kan zijn, bemerk ik hetzelfde – in mijn ogen vreemde -, verschijnsel op tal van andere plaatsen. Mensen in de straat, mensen in de supermarkt, soms zelfs bij mensen in de directe omgeving. De ene keer een leuk gesprek van mens tot mens en net als je denkt ‘fijn een mens’, is de benadering die vanuit (de afstandelijkheid van) een rol. Eerlijk gezegd kan ik daar – omdat het knopje om te schakelen tussen ego persoonlijkheid en multidimensionaal zielenwezen, blijkbaar slecht functioneert -, niet heel erg aan wennen. Dat is één van de redenen waarom ik wat minder makkelijk verbind, denk ik nu.

Mocht ik al een rol spelen – en wie weet is alles wat ik op STAP uit de MATRIX en in de rest van mijn leven doe, wel één grote egotrip, al ‘weet’ ik van niet -, is het acteerwerk beperkt. Er is dan één rol die ik in elke situatie speel. In mijn pubertijd heb ik wel eens anders geprobeerd, maar ik vond het maar wat lastig om te onthouden hoe ik me in welk groepje moest gedragen, dus heb ik dat al snel weer opgegeven.  Natuurlijk is het helemaal mijn wil en keuze hoe ik daar mee om ga en dat geldt dan ook voor de consequenties die eraan verbonden kunnen zitten.

Voor mij persoonlijk vind ik het niet erg dat ik wat minder last lijk te hebben van ikke, ikke, willen, willen, hebben, hebben, dat wil zeggen: een manier heb gevonden om niet elke keer weer onbewust aan het stemmetje van de ego persoonlijkheid gehoor te geven. En hoewel het rollen spelen en maskers dragen me nooit echt goed is af gegaan, zijn er ook voor mij van dat soort eis, dreig en dwing momenten die me door mijn ego persoonlijkheid aangereikt. Daar minder en minder naar luisteren is het afleren van gedrag en denken wat op het moment van schijven nog steeds onderdeel is – ook voor mij -, van het dagelijkse portie conditionering door de MATRIX.

Daar waar het ‘fout’ gaat en ik toch handel vanuit ego persoonlijkheid (lees: ‘puur’ eigenbelang), doe ik mijn best de situatie recht te zetten, mezelf te vergeven en het vrij te laten. De grap is dat het vanaf het moment van vrij laten (er een keuze van maken) eigenlijk altijd beter gaat dan wanneer je ergens krampachtig aan werkt. En dat geldt zeker wanneer je vanuit aard en bevestigd door ervaringen enigszins argwanend en wantrouwend bent, ook naar jezelf toe en daarin je best doet wat te veranderen. Niet omdat dat moet of omdat het van je verwacht wordt, maar omdat je het wilt, ondanks hoe de reacties er op zullen zijn, omdat je weet dat je er gelukkiger door wordt.

Zelf snap ik niet zo goed – en misschien moet ik er maar mee ophouden het te proberen te snappen -, wat nu het fijne is van het spelen van een rol in vergelijking tot het je altijd een multidimensionaal zielenwezen, een mens te zijn. Want als ik in tal van situaties om me heen kijk, zie ik er geen nut of logica van. Ik observeer graag en veel en hier zijn nog een voorbeeld wat mij is opgevallen:

Bij het uit eten gaan stelt de ene kant zich op als klant, de andere kant als kok, ober, et cetera en zo voeren ze met zijn allen een toneelstukje op. Er  drijft een vlieg in de soep. De klant is ontevreden en moppert tegen de ober en gaat op zijn fictieve strepen staan. Hij betaalt er immers goed voor. De ober moppert tegen de kok, et cetera. In de andere gevallen is er sprake van een zakelijke transactie waarbij een ieder een rol speelt.

Aangezien ik de rol van klant niet voldoende gerepeteerd heb, verval ik ook in een restaurant al snel in de rol van mens. En de grap is dat wanneer de ober dat doorheeft, hij zich negen van de tien keer ook als mens opstelt. Het probleem van de vlieg in de soep, wordt daardoor ook op dat niveau afgehandeld. Ten eerste zal die mens niet met opzet een vlieg laten drijven in jouw soep. Ten tweede is het maar de vraag of die mens er iets aan kan doen. Met dat in het achterhoofd, zal het met de moppers nu wel meevallen. In de andere gevallen heb je – door meer menselijkheid -, veel eerder de kans op een ervaring dan dat het puur gaat om een zakelijke transactie. (en ik spreek uit ervaring als ik zeg dat daar top ervaringen tussen kunnen zitten)

Toen ik vervolgens dacht aan de keren dat de ober in zijn rol van ober bleef, realiseerde ik me dat, dat allereerst de minst gezellige avonden waren, maar het kwam me ook glashelder voor ogen te staan, dat ik mij daardoor regelmatig laat triggeren tot gedrag, denken, handelen vanuit mijn ego persoonlijkheid (ik geef lekker geen fooi of andersoortig triest gedrag), terwijl ik dat eigenlijk helemaal niet wil. Wat dat betreft valt er nog wel wat te leren voor mij. Want het kan toch niet zo zijn dat ik zulke dingen af laat hangen van het feit of iemand het vermogen heeft uit zijn rol te stappen en zijn mens te laten zien. Nu nog beter in de praktijk brengen.

In andere gevallen ligt dat uit de rol stappen – denk hierbij aan politie, soldaten, instanties en instellingen (papieren ‘personen’) maar in mindere mate ook academici en wetenschappers, mensen die ‘voor een baas aan het werk zijn’ -, nog veel gevoeliger. In deze gevallen hangt er zo veel van die rol of functie af, dat de angst om de mens erachter te laten zien, even zo groot is. Het is dan ook deze categorie contacten waar ik het meeste tegen aanhik. Inmiddels is het echter wel zo, dat de meeste contacten die een mens heeft, op deze basis plaatsvinden.

In plaats van Pietje die vanuit zijn passie voor mooie dingen een kunsthandel had. Waar hij met liefde en plezier mensen voorzag van mooie spullen. Heb je nu vaak te maken met een holding waaronder een aantal Art Galleries hangen waar mensen in loondienst en vaak zonder binding met de mooie spullen – behalve vanuit hun rol of functie -, geld aan het verdienen zijn. Het is inmiddels de standaard voor tal van zaken en ik hoor er niet veel mensen over dat het een probleem is, maar ik vind het raar. Ik weet overigens helemaal niet of dit in het geval van kunst zo is, maar ik vind het een mooi voorbeeld, omdat aan kunst – net als zorg, onderwijs en bijvoorbeeld milieu -, geen prijskaartje te hangen is. Tevens zie je duidelijk dat de mens, steeds verder op de achtergrond raakt en het steeds meer het systeem is dat – ongewild? -, dicteert.

En hoewel ik nu al heel wat geschreven heb en er veel over heb nagedacht en gemediteerd, blijf ik vragen houden. Wellicht dat er mensen zijn die het wel snappen en die mij – en zo de bezoekers van STAP uit de MATRIX -, het kunnen uitleggen.

Wat is het grote nut van het ophouden van schijn, door een rol te spelen? Wat denken mensen daar mee te bereiken? Oké ik snap dat het je positie niet versterkt binnen een bedrijf als je er tegen het bedrijfsbeleid in een andere kijk op nahoudt, maar je levensgeluk hangt toch niet af van jouw functie binnen een bedrijf en eventuele maatschappelijke status? En als dat wel zo is, ben je dan thuis in (ook al zo’n vreemd concept) je ‘vrije tijd’, ook die functie? En ben je daarmee dan niet eigendom van het bedrijf geworden? En heb je er dan geen problemen mee als je ergens faliekant tegen bent, maar je het wel ‘moet’ uitvoeren en je dit uit angst voor de consequenties dan maar doet? Hoe geef je zo iets een plaats zonder iets goed te praten tegen je werkelijke Zelf in?

Besef je niet dat je werkt voor de cv van de man boven je of interesseert je dat niet en hoe doe je dat dan? Doet het iets af aan jouw levensgeluk als je niet zou hoeven werken, er geen oorlog was, je dat kon doen waar je plezier in hebt en dat dat zou gelden voor iedereen op aarde? Zou het niet prettiger zijn om niet de hele tijd bezig te zijn met overleven, maar bezig te zijn met creëren? En wat denk je dat het spelen van rollen, vervullen van functies en het ophouden van schone schijn, daar aan bij kan dragen?

Met de antwoorden van bovenstaande antwoorden kan ik wellicht aan de slag om me voldoende aan te kunnen passen dat ik die zaken ook heel gewoon ga vinden en weet hoe ik me ten opzichte van rollen, functies en autoriteiten op kan stellen. Misschien kan iemand me zelfs wel coachen om ‘de standaard’ als gewoon te gaan beschouwen en als rol door het leven te kunnen gaan. Wie weet kom ik op die manier wel van mijn terughoudendheid af en begrijp ik zo dan eindelijk het gemak van het kiezen voor de mens als ego persoonlijkheid in plaats van de keuze voor de mens als soeverein, multidimensionaal zielenwezen.