We zitten tegenwoordig zo gevangen in een MATRIX waar alles tot op dertig cijfers achter de komma geregeld is, dat wij ons denken daarop hebben aangepast. Ook wij denken inmiddels alles in cijfers en hokjes. Door deze focus op de daardoor ontstane werkelijkheid – een werkelijkheid die in werkelijkheid juist de illusie is -, zijn we één ding uit het oog verloren. De mens. En met het uit het oog verliezen van de mens, zijn we uiteindelijk onszelf uit het oog verloren.

Zet al je bezigheden – ook die waarmee je probeert een bijdrage te leveren aan ‘de nieuwe wereld’ -, nu eens aan de kant.  Neem even de moeite en kijk om je heen. Zie je al die mensen? Mensen die als je zou tegenkomen, tegen jou zouden kunnen zeggen: ‘Aangenaam. Ik ben een mens’. Een mens precies zoals jij. Een mens, een deel van jezelf. Ik ben ik, jij bent jij, maar ook ik ben jij en jij bent mij. Wat de ander ondergaat, ondergaan jij en ik ook en wat jij en ik ondergaan, ondergaat die ander weer.

Toch kijken we er meestal niet zo naar. In plaats van te kijken naar de mensen, kijken we naar de dingen er omheen. De dingen die we – in tegenstelling tot een multidimensionaal wezen als de mens -, kunnen labelen. Labelen en in hokjes stoppen is begrensd en voelt daardoor veilig en zeker. Het – uiteindelijk totaal -, vrij komen van die labels en hokjes is best wel eng. Het is een sprong in het diepe. Je weet niet hoe de afloop zal zijn en het mooie is, dat het ook niet uitmaakt, dat je het niet weet. Wanneer je naar je innerlijke stem luistert weet je wat je te doen staat. Niet alleen in je eigen belang, maar ingepast in het grote plaatje. Het vraagt alleen van je dat je nogal wat bekende ‘zekerheden’ vrij laat. ’ Zekerheden’ die welbeschouwd niets met zekerheid te maken hebben, omdat ze zijn gebaseerd op afspraken en regels die op bijna alles van toepassing zijn, maar op de mens niet van toepassing kunnen zijn. Zekerheden die elk moment weg kunnen zijn, zijn nu eenmaal geen zekerheden.

Het is hoog tijd, dat we ons weer gaan herinneren, dat wij mensen zijn die gezamenlijk op moeder aarde verblijven. Door alle labels en hokjes, zijn we er bijna in gaan geloven dat mensen ook niet veel meer dan een nummertje ergens op een document en in de computer is. Natuurlijk is dat niet handig. Want, zoals ik al zei, zijn we veel meer dan dat. In tegenstelling tot bijvoorbeeld iemand ergens in Afrika, kan zo’n nummertje zich niet aan je voorstellen als: ‘Aangenaam. Ik ben een mens’. Het nummertje is, net als de MATRIX waar het nummertje een deel van uitmaakt, niet een zielenwezen. Het is een mechanisme wat is gebaseerd op ratio, meten is weten en inmiddels ook weten is meten. Met mensen heeft het echter helemaal niets van doen. Zij kiezen er hooguit voor om er slachtoffer van te worden.

Uiteraard denkt het ego hier een beetje anders over. Het ego opereert immers gebaseerd op conditionering, vanuit de MATRIX waarvan deze labels en hokjes deel uitmaken. Het ego komt voort uit papier en conditionering. Het ego is bang om de invloed en controle te verliezen en is bereid om ter voorkoming daarvan zelfs de innerlijke ‘waarheid’ – middels rationalisatie –geweld aan te doen. Het ego is een verlengde van de MATRIX. Wat je over het ego kunt zeggen, kun je zeggen over de MATRIX en omgekeerd. Hoewel het ego beweert uit te gaan van mensen, gaat het ego uit van rollen, manieren en aannames die voortkomen uit papier en conditionering.

Naast de administratieve laag – het nummertje -, waarmee je binnen de MATRIX te maken hebt, is er nog een laag die ons weghoudt bij ons mens Zijn. Namelijk al die rollen die we gedurende ons leven spelen. Fictieve figuren die – ontsproten uit de MATRIX of het ego -, zogenaamd mensen zouden voorstellen. Omdat ze echter uit papier of conditionering zijn ontstaan, zijn het niet meer dan zielloze karikaturen. Opererend op automatische piloot, binnen de kaders van opgelegde regeltjes. Zombies, robots, drones, maar zeker geen mensen, omdat die wèl een ziel hebben. Als je er goed naar kijkt is het soms best een lachwekkend fenomeen. Stel je voor:

Jaap bekleedt de functie van winkelbediende binnen een bedrijf. Zijn ego heeft hem zover gekregen dat hij die rol speelt alsof de rol het mens is. Verwijten aan het adres van zijn rol trek hij zich dus op het niveau van mens Zijn aan. Daardoor herinnert hij zich dat deze mens en die rol, twee verschillende dingen zijn. Hij raakt hij in onbalans, wordt psychisch ziek en komt thuis te zitten. Dit is het begin van een voorspelbaar toneelstuk. De reden dat het toneelstuk zo voorspelbaar is, is omdat iedereen vanuit hetzelfde script zijn rol speelt. De werkgever (een fictieve entiteit) communiceert via het hoofd personeelszaken (een rol) met de werknemer (een fictieve entiteit) in de functie van winkelbediende (een rol). In akte één komt ook de bedrijfsarts (een rol) ten tonele.

BA: Zo mijnheer Jaap. Wat scheelt er aan?
WI: Ik ben ziek van mijn werk. Ze behandelen me daar als een ding.
BA: Aha. Ja, dat is een groot probleem. Misschien moet u eens praten met een psycholoog.
WI: Als ze me gewoon als mens behandelen, heb ik nergens problemen mee, ziet u?
BA: Inderdaad ja. Op de Laan van Dolman zit een erg goede praktijk.
WI: Maar…. Een psycholoog? Wat kan die voor me doen dan?
BA: Nou, u moet niet denken dat u gek bent hoor. Hooguit een beetje in de war.

Niet veel later begint akte twee. Jaap – nog steeds in zijn rol van winkelbediende, zo wordt het bekeken -,  aan een tafeltje bij een mens die die rol van psycholoog speelt.

PS: Welkom bij ons intake gesprek. Even wat dingetjes afhandelen. Uw verzekering. Paspoort.
(10 minuten later is de administratie afgehandeld en de cliënt in de computer ingevoerd)
PS: Nou, met dat achter de rug. Wat zijn de problemen. Wat voelt u?
WI: Het zit zo. Op het werk word ik behandeld als een ding, terwijl ik toch echt een mens ben.
PS: Aha. En u komt dan met uw gevoelens in de knoei, neem ik aan?
WI: Niet zo zeer in de knoei. Het is meer dat ik er niet blij van wordt en vind dat het niet zo hoort.
PS: Dat bedoelde ik. Hier is een boekje. Daarin staan tips om met dat soort gevoelens om te gaan.
WI: Mee omgaan? Maar, het is toch niet normaal dat je niet als….
PS: Sorry dat ik u onderbreek, maar op het werk zien ze u natuurlijk als winkelbediende.
WI: Maar ik ben toch ook, of eigenlijk vooral een mens????
PS: Sorry, de tijd zit er helaas alweer op. Leest u het boekje maar eens door.
WI: Maar, moet ik me dan aanpassen en alles zomaar accepteren?
PS: Laten we afspreken dat we de volgende keer het boekje eens bespreken. Oké, prettige dag.

Als je bij zo’n toneelstukje niet goed oplet, zou je haast gaan denken dat je met mensen te maken hebt. Zo vol van emotie en enthousiasme als dat deze rollen soms worden neergezet. Toch is zowel de gespreksstof - alsmede de aangedragen oplossingen dat zijn -, gerelateerd aan de rol (in dit geval winkelbediende) ten opzichte van andere rollen en fictieve entiteiten en vindt een gesprek van mens tot mens, niet echt plaats. Zowel het bij het ontstaan van het probleem als (de weg naar) de oplossing is de ziel (in dit geval de mens Jaap) afwezig.

Soms slaat de therapie  aan en herinnert iemand (Jaap in dit geval) zich inderdaad niet meer dat hij een mens is en maar een rol speelt. (in dit geval winkelbediende) Vaak is dit ‘besef’echter niet eeuwigdurend.  Wat je vaker ziet, is dat het nooit meer wordt zoals het was ,voordat de rol (winkelbediende) er achter kwam dat hij een mens was. Helemaal niet als de winkelbediende vanaf die tijd ineens niet meer vanuit die rol, maar als mens gaat handelen. Wanneer hij begint te praten over zijn rechten (als mens) en de plichten van de werkgever( ten opzichte van hem als mens), terwijl hij het daarvoor – zoals het meestal gaat -, netjes andersom stelde. Misschien wel omdat de therapie helemaal niet zo goed aansloeg en hij er achter is gekomen dat ook de psycholoog geen authentieke oplossing had, omdat het ook maar een rol was die hij tegenover zich trof.

Wanneer we kijken naar het grote toneelstuk wat we leven noemen, valt op dat we het maar weinig over mensen hebben. We praten over cijfers, groepen, nationaliteiten, maar de mens daarachter komt maar weinig in beeld. Dat is jammer, omdat daarin – het elkaar weer als mensen zien -, één van de sleutels ligt bij het komen tot wat sommigen noemen ‘de nieuwe wereld’.

Een mens als universeel, multidimensionaal zielenwezen. Een mens, een wezen wat in staat is tot een hoop slechts, maar ook een wezen wat in staat is tot nog veel meer goeds. Een mens die realiseert wat de ene mens vandaag wordt aangedaan, hem of een ander mens misschien morgen wel wordt aangedaan. Een mens. Individueel, maar toch behorend tot een universele groep. Een wonderlijk wezen waarvoor zo weinig aandacht is. We weten alles over de paringsdans van de pinguïns, maar hoe het voelt om in de derde wereld te leven, als mens die zijn derde kind verloor, dat is een ervaring die we liever niet delen. Ook al realiseren we ons best wel dat het niet zo is dat het daardoor niet meer bestaat.

We hebben er van alles voor verzonnen. Geloof, doctrines, gebruiken, tradities, gewoontes, hokjes, en labels. Over al deze dingen hebben we een mening. En voor veel van deze dingen hebben we een oplossing. Alleen die oplossingen en meningen komen vaker wel dan niet van een fictieve entiteit , ego of rol, zonder ziel of bezieling. Van hetzelfde niveau als waarop ze zijn ontstaan, waardoor een oplossing uitgesloten is. De hokjes en labels zijn vaker wel dan niet tegenstrijdig, wat – omdat ze uit papier of conditionering (ego’s en rollen) voortkomen -, de nodige problemen oplevert. Alles om maar niet te hoeven kijken naar waar het nou werkelijk om gaat, namelijk mensen.

Wanneer je het plaatje zou zien wat ik zie, zou je kunnen zien hoe prachtig het kan zijn. Wanneer we ons op het niveau van mens tot mens opnieuw weten te verbinden, waarbij iedereen uit zou gaan van zijn ‘vrije wil’, zolang deze niet bewust interfereert met de ‘vrije wil’ van een ander, zouden we al een hele stap gemaakt hebben. De MATRIX zou eenvoudigweg verdwijnen, omdat er geen bestaansrecht meer voor was. Wanneer iedereen daadwerkelijk ‘vrije’ keuzes kon maken, zouden ze dan kiezen om constant afgeleid te worden en zichzelf te vergeten?

Persoonlijk waag ik dat te betwijfelen. Op dezelfde manier als dat ik betwijfel of de vaak gehoorde opmerking dat, wanneer iedereen maar doet wat hij wil, het een grote puinhoop wordt. Vanuit de huidige werkelijkheid waar mensen en hun wensen geen enkele rol meer lijken te spelen, behalve binnen een fictieve werkelijkheid van papier en conditionering, denk ik dat ook. Wanneer een meerderheid er voor kiest om de mens weer als uitgangspunt te nemen en daarbij rekening houdt met zijn – zowel direct waarneembare als niet direct waarneembare -, omgeving, ligt dat volgens mij heel anders.

Stel je het eens voor. Alle conditionering nog één keer aan de kant. Mensen zijn mensen weer als mensen gaan zien. Ze zijn weer van mensen gaan houden. Mensen zijn er achter gekomen dat, belangrijker nog dan liefde, vrij laten is, omdat vrij laten juist weer liefde vertegenwoordigt. Vrijheid van plaats, nationaliteit, bezit, labels, hokjes en tal van andere in essentie fictieve zaken en de hoofdbrekens die er mee gepaard gaan, weg omdat de concepten niet meer op die manier bestaan.

In plaats van discussie voeren, wisselen mensen ideeën uit. Er worden zaken uitgeprobeerd en er worden dingen uitgevonden die nu voor onmogelijk worden gehouden. Creativiteit en originaliteit zijn in de plaats gekomen van overleven en ‘voortborduren op’. Mensen worden nog wel eens kwaad, maar het loopt niet zo uit de hand als dat het nu doet. Mensen zijn niet langer bereid voor een ideologie of geloof, oorlog te gaan voeren. Ze weten wel beter. Ze weten dat ze de vrijheid hebben de dingen die ze willen doen – met inachtneming van dat wat anderen willen -, te doen, op hun manier, als mens, zonder er op aan gekeken te worden. Het is bekend dat waar je de ander ‘mee hebt’, je uiteindelijk ook jezelf ‘mee hebt’, dat we in gelijkheid met alles geboren worden en dat we aan elkaar geen verantwoording af te leggen hebben. Elk mens heeft, dat wat hij - levend in overvloede -, nodig heeft.

Als het ergens toch dreigt mis te gaan wordt er niet gekeken naar de situatie op zich of de rollen die betrokkenen daarbij speelden. Er wordt gekeken naar de mensen die er direct en indirect bij betrokken zijn. Door aandacht, liefde en vrij laten, door te richten op de mens en die centraal te stellen, door ruimte te creëren voor het eerlijk en oprecht delen van informatie, ontstaat tevredenheid en welk tevreden mens gaat een ander mens iets in de weg leggen?

Er is genoeg voor iedereen. Het gaat op dit moment alleen nogal scheef wat betreft de verdeling. Schaarste is ook weer onderdeel van hetzelfde grote toneelstuk, de illusie. Schaarste ontstaat waar onze ogen vertroebeld worden door overvloed. Waarbij de overvloed – in dit geval in het westen -, ten koste gaat van schaarste in bijna de gehele rest van de wereld. Waarom? Omdat er naar mensen niet wordt gekeken.

Wanneer je wel naar mensen kijkt zie je als – denk je dan -, ‘bewust’ persoon een plaatje ontstaan wat onwerkelijk is. Zoveel mensen met zoveel – in veel gevallen onnodige -, problemen door onbalans in de verdeling, destructieve keuzes en het ”geloof in de MATRIX”. De mate van controle van ‘het geheel’, is al even onwerkelijk. Pure zielloze rationaliteit die is opgeslagen in computers en op papier, waarbij alleen de strikte regels van het sjabloon telt. Een omgeving waar – zonder context, zonder emotie, zonder liefde en zonder ziel -, blind op wordt vertrouwd. Een omgeving waartoe heel veel mensen toegang hebben, maar waar maar heel weinig mensen toegang tot alles hebben. Informatie die – omdat we er van alles vanaf laten hangen -, in de verkeerde handen levensgevaarlijk zou kunnen zijn.

Informatie die kwetsbaar is omdat, wanneer we besluiten er geen waarde meer aan te hechten, die informatie al zijn waarde zal verliezen. De betovering zou verbroken zijn, de begrenzing opgeheven.

De realiteit is echter dat het nog lang niet zo ver is, dat deze op papier en conditionering gebaseerde ego’s, rollen en fictieve entiteiten, verdwenen zijn. Sommige ego’s misbruiken hun voertuig – het lichaam van de mens waar dat ego bij hoort -, als duplicaat voor de mens, het interdimensionale zielenwezen, er achter /onder. Waarbij dat ego is gebaseerd op papier en conditionering en zielloos is. En papier en conditionering houden met één detail vaak maar weinig rekening, de mens.

Je als mens met mensen verbinden doe je daarom ook niet vanuit de rollen van burger, consument, klant of weet ik welke rol dan ook. Het komt bijvoorbeeld neer op: Hoe reageer je als je de buurman een smak ziet maken, nadat je even daarvoor ruzie met hem had. Wat zou je willen dat hij deed als het omgekeerde het geval was? Als je uitgaat van het uitgangspunt dat we allemaal mensen zijn en daarmee allemaal evenveel ‘waard’ zijn, heb ik je mijn antwoord eigenlijk al gegeven.

En hoewel ik het hier aardig weet te vertellen – en ik vooral de laatste maanden grote sprongen heb mogen maken -, is het iets waar ik zelf nog dagelijks mee in de weer ben en zal blijven. Het mooie is wel dat, al zou ascensie een hoax zijn, er in 2012 niets gebeuren, Jezus niet terugkomen of welk denkbaar scenario dan ook zich niet zal voltrekken, het nog zo is dat wanneer mensen elkaar – en daarmee zichzelf -, niet langer uit het oog verliezen, zich realiseren dat techniek nooit ‘het menselijke’ kan vervangen (hoewel daar keer op keer wel een poging toe wordt gedaan),  en zich buiten rollen, ego’s, systemen, de MATRIX om weten te verbinden, de nutteloosheid van die hele MATRIX ineens scherp duidelijk zal worden.

De hervonden vrijheid en creativiteit zullen de oplossingen voor ‘problemen’ met gemak voor hun rekening nemen. Creativiteit en originaliteit die voortkomt uit de oplossing voor al onze problemen, de mens. De mens die het als multidimensionaal zielenwezen verdient om waar dan ook ter wereld, als mens in verbinding met andere mensen, in vrijheid en overvloed, gelukkig te zijn. Niet levend in armoede, stress of angst. Niet semi gelukkig vanwege het feit dat hij als mens diep van binnen voelt dat het zo niet langer gaat. Als mens die in harmonie met moeder aarde, andere mensen en alles in het universum wil leven. Als mens die weet dat als het hem wat minder gaat, ook al zit hij aan de andere kant van de wereld, toch kan rekenen op de steun en liefde van andere mensen.

Zodat iedereen op aarde kan zeggen: ’Aangenaam, ik ben een mens!’

Contact?